Znam pewne stópki,
są ciekawskie i zadziorne.

Obce jest im wędrowanie,
choć chciałyby pójść na koniec świata.

Nie znają zabaw w piasku,
nie potrafią też grać w klasy.

Nigdy nie zraniły się o ostry kamień,
ani nie nabiły sobie siniaka.

One inaczej uczą się świata,
z dala od gwaru i zgiełku,
choć z takim samym niepokojem przed nieznanym.

Nawet, gdy dorosną nie założą szpilek
i nie pójdą do pracy.

Nie poprowadzą samochodu,
nie zatańczą na swoim ślubie.

Nie wypowiedziawszy słowa
nie odejdą jednak bez śladu.

Swoje istnienie nie na piasku,
ale w sercu odcisną na zawsze...